Pa, je bent mijn vader, de liefste vader van de wereld!

Dit was je al toen ik nog een kind was, maar dat ben je nu opnieuw
geworden. 

Want, pa in je lange weg van ontluistering na het herseninfarct, heb ik
in jou een prachtige bloem zien open bloeien….

Natuurlijk hebben we gezien, dat je steeds verder achteruitging. 

We hebben gezien, dat je persoonlijkheid heel langzaam steeds verder
zijn greep op jou verloor en dat je minder grip op het leven kreeg. Ma
had  het gevoel je steeds verder te verliezen. En ook wij,  Mariëtte en ik, konden je niet langer vasthouden. Je persoonlijkheid doofde
langzaam uit in verpleeghuis de Halderhof.

Lieve Pa, toen kwam de verrassing, want doordat je persoonlijkheid
uitdoofde en je hulpeloos werd, keken we op de goede momenten
rechtstreeks in je ziel. 

We ontmoetten het diepste wezen in jou, volkomen ontdaan van franje.

We hebben gezien hoe tevreden je bent. Hoe weinig je voor je zelf vraagt
en hoe dankbaar je van nature bent. We zagen hoeveel je geeft en altijd
hebt gegeven. Je berusting sprong eruit.

Ook zagen we hoe je geïnteresseerd bleef in alles om je heen, ook al
kon je er niet altijd meer naar vragen. Je woorden liepen immers niet
altijd in de pas met je gedachten

Wij bleven vertellen hoe het met ons ging, met jouw familie en
natuurlijk de belevenissen van je  kleinkinderen. En op die momenten
kwamen er dan altijd de trotse woorden uit: 

fijne meiden, die Roos en Pip!

Pap, je kon niets meer verhullen, je had het vermogen verloren om dingen
anders voor te stellen dan dat ze zijn. Je kon alleen maar jezelf zijn.
Ik heb toen pas je ware wezen echt leren kennen.

Wij keken al lang niet meer naar wat je nog kon. Wij gingen naar jou om
wie je bent. 

Ik heb je wezen leren kennen zonder de geprogrammeerdheden van het
leven. 

En als ik dan bij je was, verwarmde je me zo, dat ik op de weg naar huis
nog nagloeide.

We ontmoetten elkaar achter de woorden, een ontmoeting van ziel tot
ziel.

Wat koester ik deze warmte, deze warme gloed, ik heb een oprecht en
werkelijke mens ontmoet. Door die mens die je bent, heb je mij geleerd
wat liefde is. 

Je hebt in me opgeroepen, dat ik onvoorwaardelijk liefde kan geven,
zonder eigen belang. 

Gaf jijzelf die ook niet aan veel mensen zonder voorwaarden?

Wat heb  ik een respect gekregen voor de mens die jij bent.

Ja,  jij bent de liefste vader, die ik me kan voorstellen, maar ik heb
het geschenk pas ten volle leren waarderen, toen het uit zijn verpakking
was genomen.

De TIA’s  kwamen steeds sneller opvolgend en toen je begin april je
laatste te verwerken kreeg, doofde in jou ook je ziel. Wat miste ik de
warmte. 

Toen pas kon ik je loslaten. Want je hebt net zolang gewacht, totdat we
er allemaal echt helemaal aan toe waren. Dat is jouw wezen eigen.

Zondag 25 april, ’s morgens vroeg, toen ik met mijn ma naar de
Halderhof reed, viel het ons op, dat door de hoge luchtvochtigheid en de
zonneschijn er een staande regenboog te zien was. Een wonderlijk
schouwspel. 

Diezelfde avond na het overlijden van Pa, zagen we dit 
natuurverschijnsel opnieuw.

Voor ons een teken: Hij leerde ons wat liefde is.